ფოტოგრაფი მარიამ ნაკანი სოციალურ ქსელში ემოციურ პოსტს აქვეყნებს:
“ცადე არ გაიმეორო🩸 Sometimes it’s the princess who kills the dragon and saves the prince”
ჩემი ცხოვრების ვერსია ასე დაჯდა .ჯერ ნაზი ვიყავი, ყველა “პატარა მარის “ მეძახდა, ვინაიდან ბებიასაც მარიამი ერქვა. ბალეტის სკოლაში ვსწავლობდი, შესაბამისად გაჩხიკინებული და ფერმკრთალი. დედას ხანდახან ვეცოდებოდი, ხანდახან მკლავდა. სანაპიროზე ვცხოვრობდი და იქ გავრბოდი ხოლმე. თავდაპირველად ხმამაღლა,ვტიროდი,განსაკუთრებით მაშინ, როცა მამა უგზო უკვლოდ იკარგებოდა მერე უკვე ლექსების წერა დავიწყე, ტყვიების ზუზუნში უფრო კარგად იწერინება.ამაში მილენიალები განსაკუთრებით გამიგებენ .გავლენები ? მქონდა უამრავი, რავი ხან შექსპირის ხანაც ნიცშესი. ხან ვისი და ხანაც ვისი. უჟასი გინდა?როცა რეგვენმა გადავწყვიტე, რომ უკვე მაღალი რანგის პოეტი ვარ სლეშ ფილოსოფოსი, მერე უკვე გადავედი ხატვაზე და თითქმის გავუთანაბრდი ჯოტოს, რო არ დამაცადეს მუღამში შესვლა ისე შემიყვარდა ერთი ყმაწვილი და მთელი ჩემი გენიალური რესურსი გადავრთე ნადირობაზე.როგორც ჩვევიათ დიდებულ რომანტიკოსებს ჩემმა სიყვარულმა კრახი განიცადა და ამასობაში აღმოვაჩინე რო უკვე გვიანია, დრო აღარ მქონდა. ბაბუაჩემის ვეებერთელა ტანი მეჭირა ჩემს პატარა ხელებში და მის სიკვდილს განვიცდიდი, სრულიად მარტო.ბნელ ოთახში დავუხუჭე ცისფერი თვალები… კაპიტანმა დამტოვა…
ეხლა მაგარი გადასაღები იქნება! გადით! რევოლუცია დაიწყოო! -მიყვირა გურამ წიბახაშვილმა, პირველივე გაკვეთილზე, ჯერ კიდევ არ მქონდა გამოგლოვილი ბაბუას სიკვდილი, პანაშვიდების მერე სულ მთლად დავჩიავდი, ერთ პატარა ობოლ ბეღურას ვგავდი, დიდი ნამტირალევი თვალებით და ტონის დატოვებული გაფუჭებული ზენიტით ხელში მივადექი გურამს , მაგრამ ვინ მაცადა ჭირისუფლობა? გარეთ გადატრიალებები მძვინვარებდა.მერე? მომაჩეჩა თავისი კამერა, და მიკარნახა თუ რაზე დამეყენებინა ექსპოზიცია. წადი ! გაიქეცი გადაიღეო! არადა ფირის კამერა პირველად მეჭირა ხელში 2003 წელი იყო ნოემბერი.ბარიკადები.პარლამენტი.რეგლამენტი.მენტი.გაინტერესებთ ჩემი პირველი ფოტო რაც გადავიღე კარიერის დასაწყისში?” – წერს ნაკანი