“ყველა თეატრს ვგულშემატკივრობ, ყველას წარმატება მახარებს, მაგრამ მარჯანიშვილის თეატრი ჩემთვის ყველაფერია”, – გვითხრა მსახიობმა ია შუღლიაშვილმა, რომელსაც მის ცხოვრებასა და შემოქმედებაზე ვესაუბრეთ:
– მსახიობობა რომ გადავწყვიტე, უკვე სკოლას ვამთავრებდი. ბევრ ინტერვიუში მითქვამს, რომ ეს დედას სურვილი იყო: სწორედ დედაჩემს – ინოლა გურგულიას სურდა, რომ მსახიობი გავმხდარიყავი. მართალია, მაშინ ინოლა უკვე გარდაცვლილი იყო, მაგრამ მის სურვილს გვერდი ვერ ავუარე. საკმაოდ ჩაკეტილი ბავშვი ვიყავი, ეს პროფესია გახსნის და უფრო ხალისიანს გახდისო, ამბობდა დედა. ეს სიტყვები გულში ჩამრჩა და როგორც ანდერძი, ისე შევასრულე. ხშირად ამბობენ, მსახიობებს რა უჭირთო, მაგრამ რეალურად ასე არ არის: ამ პროფესიას არა აქვს დადგენილი დრო, როდის უნდა გახვიდე სცენაზე და როდის ხარ საჭირო, წინასწარ არასდროს იცი. ეს შენზე არ არის დამოკიდებული. არანაკლებ რთულია როლზე მუშაობაც, მაგრამ საოცრად საინტერესო პროფესიაც არის, სულ ძიებასა და შემოქმედებით წვაში ხარ, რაც ენით უთქმელი ემოციებით გავსებს.
– საოცნებო როლები თუ გაქვთ?
– ასაკთან ერთად ერთი კარგი ჩვევა გამოვიმუშავე: რა როლსაც მაძლევენ, იმის მადლობელი ვარ და ვცდილობ ამ როლისთვის ბოლომდე დავიხარჯო. ამოჩემებული როლიც არა მაქვს, თუმცა ახალგაზრდობაში ძალიან მინდოდა ედიტ პიაფისა და ჟანა დ,არკის სახეები შემექმნა. ამ როლებს ახალგაზრდული ასაკი სჭირდება, ასე რომ, ჩემი ოცნება ოცნებად დარჩა. განაგრძეთ კითხვა