მტკვარზე არსებობდაკუნძული, რომელსაც ერქვა „ორთაჭალის ბაღები“.
კუნძული, რომლის მოხაზულობაც დღეს მხოლოდ რუკაზე შემოგვრჩა სიგრძით 800, ხოლო სიგანით 600 მეტრი იყო და უზარმაზარი ბაღებით იყო დაფარული, რომელიც ერთმანეთისგან პატარ-პატარა, ვიწრო ქუჩებით იმიჯნებოდა.
ორთაჭალის კუნძულს ორი მნიშვნელოვანი ფუნქცია ჰქონდა. ეს ადგილი თბილისს ხილით, ბოსტნეულით და თევზეულით ამარაგებდა. პროდუქტები ყოველ დილით ვირებით მიჰქონდათ ქალაქის ბაზრებში. გარდა ამისა კუნძულს კულტურული და მოსალხენი ფუნქციაც ჰქონდა. აქ ორი რესტორანი ფუნქციონირებდა, „არგენტინა“ და „ელ დორადო“, სადაც იმართებოდა ქალაქური პურ-მარილი.
ბაღების ხშირი სტუმარი იყო გრიგოლ ორბელიანი, რომელსა ეს ადგილი მოხსენიებული აქვს ლექსში „მუხამბაზი“
„ორთაჭალის ბაღები“ მტკვრის მარჯვენა მხარეს საცალფეხო ხიდით უკავშირდებოდა, რომელსაც მაშინ „ვირის ხიდს“ უწოდებდნენ, რადგან პროდუქტები ქალაქში სწორედ ამ ხიდიდან შემოჰქონდათ.
ყველაფერი 1950-იან წლებში დასრულდა. მტკვარი ბეტონის კალაპოტში მოექცა, აშენდა ოორთაჭალჰესი, მოისპო მდინარის მარჯვენა ტოტი და კუნძულმა არსებობა შეწყვიტა.
ავტორი: ელენე ასაშვილი