გენები შესაძლოა იყვნენ გარკვეული ინფორმაციის მატარებლები შაკიკის შესახებ.
შაკიკი შესაძლოა გამოწვეული იყოს გარემოს, სამედიცინო და გენეტიკური ფაქტორების კომბინაციით. ასე რომ, ძნელია იმის დადგენა, თუ როდის არის შაკიკი ირგვლივ არსებული სტრესული ფაქტორების შედეგი და როდის გენეტიკურის.
რას გვეუბნება ციფრები: შაკიკი ხშირად გვხვდება ოჯახებში. ასე რომ, თუ თქვენს ერთ-ერთ ბიოლოგიურ მშობელს მაინც განუცდია შაკიკი, 50%-დან 75%-მდე შანსია, რომ თქვენც განიცდიდეთ მას.
არ არსებობს ერთი გენი, რომელიც კარნახობს, განუვითარდება თუ არა ადამიანს შაკიკი. თუმცა, ცნობილია გენები, რომლებიც ხელს უწყობენ შაკიკის განვითარებას. ეს იდენტიფიცირებული გენები ცვლის ტვინის აქტივობას, რომელიც ვლინდება ისეთი ნევროლოგიური დარღვევის სახით, როგორიცაა შაკიკი.
აქედან გამომდინარე, შაკიკი შეიძლება იყოს მემკვიდრეობითი. და გამოვლენილია რამდენიმე გენი, რომლებიც შეიძლება ჩართული იყოს შაკიკის განვითარებაში.
გენის ცვლილებამ და მუტაციამ შეიძლება გამოიწვიოს მიდრეკილება ჯანმრთელობის გარკვეული პრობლემების მიმართ – ეს შეიძლება განსხვავებულად გამოვლინდეს გენიდან გამომდინარე. ხოლო შემდეგ, შესაძლებელია, რომ ეს გენი გადაეცეს მემკვიდრეობით.
არის თუ არა ყველა სახის შაკიკი მემკვიდრეობითი?
გენები, რომლებმაც ყურადღება მიიქცია ჰემიპლეგიურ შაკიკთან არის დაკავშირებული.ATP1A2, CACNA1A და SCN1A გენი არის სამი საერთო გენი, რომლებიც დაკავშირებულია შაკიკის ამ ქვეტიპთან.
ჰემიპლეგიური შაკიკი არის იშვიათი ფორმა, რომელსაც ახასიათებს დროებითი დამბლა ან სისუსტე სხეულის ერთ მხარეს (ჰემიპლეგია) თავის ტკივილის ფაზის დროს ან მის წინ.
მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ მხოლოდ ოჯახურ ჰემიპლეგიურ შაკიკს აქვს გენეტიკური ასოციაცია – ეს მხოლოდ იმას ნიშნავს, რომ ეს არის ის, რაც ყველაზე მეტად შესწავლია აქამდე.
კიდევ ერთხელ უნდა აღინიშნოს, რომ მაშინაც კი, თუ შაკიკის ოჯახური ისტორია არსებობს, ყველა წევრი შესაძლოა არ დაზარალდეს, შაკიკის სიმძიმე და სიხშირე შეიძლება მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდეს ადამიანიდან ადამიანში.
გენეტიკა შეიძლება იყოს ღირებული შაკიკის მკურნალობისა და მართვის მეტი ვარიანტის შემუშავებისთვის.
გენეტიკის ცოდნა შაკიკის მართვას რამდენიმე გზით უწყობს ხელს:
ადრეული დიაგნოსტიკა – ფაქტორების ადრეული იდენტიფიცირებით, ექიმთან ერთად შეძლებთ გამოიყენოთ პრევენციული ზომები შაკიკის სიხშირისა და სიმძიმის შესამცირებლად და თავიდან აიცილოთ მათი პროგრესირება ქრონიკულ შაკიკამდე.
გამომწვევი ფაქტორების იდენტიფიცირება – გენეტიკური ფაქტორების ცოდნით, რომლებმაც შეიძლება ხელი შეუწყონ შაკიკს, შეძლებთ განსაზღვროთ კონკრეტული მაპროვოცირებელი ფაქტორები, რომლებიც ამწვავებენ შაკიკის შეტევებს.