„ლელა სამნიაშვილი ჩვენთვის, რეზო გეთიაშვილის მეგობრებისთვის პირველ რიგში იყო
რეზოს ლელა.
რეზოს ლელადვე დარჩება.
ქართულ ლიტერატურას კი სამუდამოდ დარჩება ის დიდებული პოეზია და თარგმანები, რაც მოკლე დროში მოასწრო.
ღირსეული ღირსეულად წავიდა: არ უყადრებდა თავს განუკურნელ დაავადებას – მხოლოდ ვიწრო წრემ იცოდა ამის შესახებ.
შეხვედრამდე, რეზოს ლელავ – ყველანი იქ მოვალთ, ასე სათითაოდ გამოვიკრიფებით. ..
მაგრამ საშინლად, უსაშინლესად ადრე იყო ჯერ შენთვის და ძალიან ცოტაა რეზოსთვის თქვენი ერთად ნაცხოვრები ცხოვრება.
ასეთი მემახსოვრები: თქვენი ქორწილიდან, 17 წლის წინ.
მშვიდობით, ლამაზო, ჭკვიანო, ამაყო და ღირსეულო ლელა სამნიაშვილო!“,- წერს ნანა აკობიძე.