სკოლიდან გვახსოვს, რომ სასკოლო რვეულებში გვერდის კიდეზე ბევრი ცარიელი ადგილი იყო. ჩვეულებრივ, მასწავლებლები ამ სივრცეში შენიშვნებსა და კომენტარებს წერდნენ, ხოლო მოსწავლეები მოწყენილობისგან სხვადასხვა ფიგურებს ხატავდნენ. თუმცა, რატომ არსებობდა რვეულში მინდორი (გვერდის კიდეზე დატოვებული სივრცე) – ამას კონკრეტულად არავინ ხსნიდა.
როგორც გაირკვა, ისინი მხოლოდ ესთეტიკური მიზნისთვის არ მოუგონიათ. ე.წ. „მინდვრები“ მრავალსაუკუნოვანი პრობლემის ელეგანტური გადაწყვეტაა, რომელმაც დღემდე მოაღწია.
რატომ არის საჭირო მინდვრები რვეულებში
რვეულებში, ბლოკნოტებსა და წიგნებში ცარიელი მინდვრები შუა საუკუნეებში გამოიგონეს. იმ დროს ადამიანები თანამედროვე კომფორტულ პირობებში არ ცხოვრობდნენ — სახლებში ხშირი იყო ვირთხები, ობი და დატბორვა. ეს ყველაფერი წიგნების ხანგრძლივ შენახვას ართულებდა: მღრღნელები გვერდებს ღრღნიდნენ, სოკო და წყალი კი კიდეებს აზიანებდა.
ამიტომ მბეჭდავებმა წიგნებში სპეციალური დაშორებები გააკეთეს. თუ კიდეები დაზიანდებოდა, გვერდის შუაში განთავსებული ტექსტი ხელუხლებელი დარჩებოდა. ეს პრაქტიკული გადაწყვეტილება მოგვიანებით რვეულებშიც გავრცელდა და დღემდე შემორჩა, მიუხედავად იმისა, რომ თანამედროვე პირობებში მღრღნელების პრობლემა უკვე ნაკლებად აქტუალურია.
თუმცა ეს ერთადერთი მიზეზი არ არის. მინდვრები იმდენად პრაქტიკული აღმოჩნდა, რომ მათ გამოყენებას დღესაც აგრძელებენ. აი, კიდევ რატომ არის საჭირო გვერდის კიდეზე დატოვებული სივრცე:
მოსახერხებელია შენიშვნებისა და კომენტარებისთვის; მასწავლებლებს შეუძლიათ კიდეზე დატოვონ შეფასებები ისე, რომ ტექსტი არ გადაფარონ; ფუნქციურია – დაწერილი ტექსტი არ იფარება თითებით, როცა რვეულს ხელში ვიჭერთ; კითხვის სიმარტივე – ტექსტი უკეთ აღიქმება, როდესაც მას გარშემო ცარიელი სივრცე აქვს და არ არის გადაჭიმული მთელ ფურცელზე.
ამგვარად, ადვილი მისახვედრია, რატომ არსებობს რვეულებში „წითელი ხაზი“ – სწორედ ის გამოყოფს წერილისთვის განკუთვნილ ადგილს ცარიელი მინდვრისგან. თუმცა უფროს თაობას შესაძლოა ახსოვდეს ძველი ტიპის რვეულები, სადაც მინდვრების გავლება ხელით იყო საჭირო.