რეზი ჭინჭარაული სოციალურ ქსელში პოსტს აქვეყნებს და მეუფე ისაიას შესახებ წერს:
“ორი დღეა, მოსვენება მაქვს დაკარგული. ვფიქრობდი გამეზიარებინა თუ არა თქვენთვის ისტორია, რომელიც, მეუფე ისაიას ეხება. კაცს, რომელსაც, მავანმა განათლება დაუწუნა და არ მისცა უფლება საპატრიარქო არჩევნებში კანდიდატად მონაწილეობის უფლება. ეს ისტორია 13 წლის წინ, 20 წლის ასაკში გადამხდა თავს. ემიგრაციიდან სრულიად უცხო (მტრულ) გარემოში ახლად დაბრუნებულს. ჩემთვის ძვირფასმა, სასულიერო პირმა საპატრიარქოში მიმიყვანა, რათა უწმინდესს დაველოცე. როგორც ახალგაზრდების უმეტესობა, მეც იდენტობის ძიებისა და თვითგამოხატვის ჩვეულ, პროტესტით აღსავსე პროცესში ვიყავი. რაც ამ შემთხვევაში გარეგნულად, გრძელი თმით და დახეული ჯინსებით ვლინდებოდა. საპატრიარქოში მესამე სართულზე ასულებს, უწმინდესის მოლოდინში, აგრესიულად, სიძულვილით აღსავსე მღვდელმთავარი მომიახლოვდა, დაინტერესდა, თუ ვინ მიმიყვანა იქ ასე ჩაცმული, ვინ ვიყავი და რომ სასწრაფოდ დამეტოვებინა საპატრიარქოს შენობა. უკიდურესი შიშის და დაბნეულობის განცდა დამეუფლა. ამ დროს, ამ ყოველივეს შემსწრე, ანგელოზებრივი სიმშვიდით და მამობრივი სიყვარულით მეუფე ისაია მოგვიახლოვდა, რომელმაც მღვდელმთავარს მოუწოდა დამშვიდებულიყო და სასწრაფოდ თავისი ანაფორა გაიხადა, დახეულ ჯინსებზე მომახვია (რაც ზემოხსენებული მღვდელმთავრის აღშფოთების მიზეზი იყო). ასე, მისი ანაფორამოხვეული შევედი უწმინდესთან დასალოცად. ამდენი წლის შემდეგაც, კვლავ ემიგრაციაში მყოფს, სასულიერო პირის დანახვა, ჩემში იმ ენით აღუწერელ შიშს და ამავდროულად, მეუფე ისაიას სახით მამობრივ სიყვარულს მახსენებს. ქრისტიანობა და ქრისტეს მოწაფეობა უპირველესად საქმით ვლინდება. სინათლე კი, ყოველგვარ ბნელს სძლევს” – წერს რეზი ჭინჭარაული.