“გამარჯობა ჩემო მეგობრებო და თანამებრძოლებო
ახლა ისე მჭირდება თქვენი თანადგომა, როგორც არასდროს. დავიწყე შიმშილობა იმ მიზეზით, რომ ბატონი რამაზი (ციხის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელი) არც მნახულობდა და არც განცხადებაზე არ ჰქონდა რეაგირება, ვითხოვდი ადამიანურ საცხოვრებელ პირობებს საკანში. მიუხედავად იმისა, რომ 28 განცხადებისა და 2 პოსტისა ვთხოვდი ადამიანურ პირობებს. ამ მხრივ როცა შიმშილობა დავიწყე (ყურადღების მიქცევის მიზნით) ბატონმა რამაზ ფირცხალავამ გადაწყვიტა ამ სისასტიკით დავესაჯე, ხმა არ ამომეღო და გავჩუმებულიყავი, გავჩერებულიყავი რადგან აქტიური ვიყავი როგორც ციხის საკითხებში ისე გარეთ მიმდინარე მოვლენებზე. გადამიყვანეს C კორპუსზე სადაც იმყოფებოდნენ სხვა მსჯავრდებულ-ბრალდებულები, მათ შორის ნაცისტური დაჯგუფების ერთ-ერთი ლიდერი. მესაუბრებოდნენ მიშას დროს ციხეში რა ხდებოდა და მიხსნიდნენ რა არის ქურდული და რა არა.
არაქურდულია აქციაზე ნაცებთან დგომა, როგორი კარგია დღევანდელობა მიშასთან შედარებით ციხეებში და ქვეყანაშიც. (ჩემი პოზიცია ყველამ კარგად იცით რას ვფიქრობ და რას ვაკეთებ). ამის შემდგომ იძულებული გავხდი წამოვსულიყავი რადგან სადაც არა სჯობს გაცლა სჯობს.
შიმშილობა უნდა შემეწყვიტა სხვანაირად იმ საკნიდან არ გამიყვანდნენ, ჩამიყვანეს კარანტინში, სადაც 4 საათი იქ ვიყავი (მკითხეს სადაც იყავი იმ საკანში დაბრუნდები თუ სხვაგანო მე რა თქმა უნდა ვუთხარი ისევ იქ E კორპუსზე 38 კამერაში). როცა გავიგე რომ D კორპუსზე მივყავდი არ მივდიოდი, ცოტაოდენი ძალის გამოყენებით წამიყვანეს D კორპუსის საკანი 129 ში. აქვე ვიტყვი რომ მე ვერ გამაჩერებთ და მე ვერ გამაჩუმებთ!
მოვითხოვ დამაბრუნონ ჩემს ძმებთან რეზო კიკნაძესთან, მინდია შერვაშიძესთან და ირაკლი ნადირაძესთან E კორპუსში 38-ე კამერაში (საკანში).
ჩემი თხოვნა იქნება მეგობრებო თქვენთან რომ დამიდგეთ გვერდში და დამაბრუნონ იმ საკანში სადაც თავისუფლების და სიყვარულის ხმა ისმის.
იბრძოლეთ იმისთვის რის გამოც ცხოვრება ღირს, ანუ თავისუფლებისთვის.
სიყვარულით თქვენი თანამებრძოლი ნიკოლოზ ლეიტენანტი აკაცუკი ჯავახიშვილი” – წერს პროდასავლურ აქციებზე დაკავებული ნიკოლოზ ჯავახიშვილი წერილში, რომელიც 2 თებერვლით თარიღდება, თუმცა ის დღეს გასაჯაროვდა