“გუშინ ღამით ძალიან შემაშფოთებელი რაღაც შემემთხვა.
პაემნიდან ვბრუნდებოდი. როდესაც საერთო საცხოვრებელს მივუახლოვდი, ორი ქართველი ბიჭი მომიახლოვდა და მეძახდნენ: „მოდი მოდი მოდი“, მეუბნებოდნენ, რომ მათთან მივსულიყავი. წარმოდგენა არ მქონდა, რა უნდოდათ. ვუთხარი, რომ მათი ენა არ ვიცი, მაგრამ ისინი მაინც მაწუხებდნენ. ერთ-ერთმა ქვაც კი აიღო ჩემს დასაშინებლად, როდესაც მან ეს გააკეთა, უკან დავიწყე სიარული, რომ ზურგი არ შემებრუნებინა მისთვის.
მოგვიანებით, იგივე ბიჭი საერთო საცხოვრებლის შენობამდე გამომყვა. როდესაც კიბეებზე ავედი, დავიყვირე: „ეს ჩემი სახლი ბიჭო, მიდი იქ“, რაც ნიშნავს: „ეს ჩემი სახლია, შვილო, იქ წადი“. ის არ ჩერდებოდა. გავბრაზდი და სერიოზული შეცდომა დავუშვი, დავიყვირე: „ბო***შვილი ხარ“, რაც ნიშნავს, რომ ნაძირალა ხარ.
დაახლოებით 30 წუთის შემდეგ, ორი ბიჭი, რომლებიც მაწუხებდნენ, ამჯერად 15 ადამიანთან ერთად დაბრუნდა. ისინი საერთო საცხოვრებელში შემოვარდნენ და მეძებდნენ. მე ამ ხალხს არც კი ვიცნობ. საერთო საცხოვრებლის ადმინისტრაციას კართან მოსვლა მოუწია, რადგან წასვლაზე უარი თქვეს და ჩემთან ჩხუბი სურდათ.
მათ ბოდიშის მოხდა მთხოვეს და მეც მოვიხადე. ვაღიარე, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მაწუხებდნენ, ჩემი რეაქცია არასწორი იყო, მაგრამ როდესაც ბოდიშის მოხდა ვცადე, ისინი კვლავ აგრესიულად იქცეოდნენ და ცდილობდნენ ჩემზე თავდასხმას.
ჯერ კიდევ ყველაფერს ვაანალიზებ. საშინელებაა, როცა საკუთარ სახლში დაბრუნებისას თავს დაუცველად გრძნობ. არავის უნდა მოუწიოს ამასთან შეგუება.
ამავდროულად, მე მაინც მჯერა, რომ საქართველო ულამაზესი ქვეყანაა საოცარი კულტურითა და ხალხით. გულწრფელად ვიმედოვნებ, რომ მსგავსი სიტუაციები მალე შეწყდება, რადგან არავინ, ადგილობრივმა თუ უცხოელმა, არ უნდა იგრძნოს თავი დაუცველად იმ ტერიტორიაზე, რომელსაც ის სახლს უწოდებს.” – წერს სოციალურ ქსელში სამხრეთ ამერიკელი სტუდენტი, ანდრეი ენრიკესი.
