“თბილისის ბინა ბანკში ჩავდე, რომლის ვალი ჯერ არ გამისტუმრებია და სახლი დავამთავრე” – რა პირობა შეუსრულა თამრიკო ჭოხონელიძემ გარდაცვლილ მამას?

„და­ახ­ლო­ე­ბით ოცი წლის წინ, სა­გუ­რა­მო­დან 3 კმ-ში მდე­ბა­რე სო­ფელ არა­შენ­და­ში თამ­რი­კო ჭო­ხო­ნე­ლი­ძემ მი­წის ნაკ­ვე­თი იყი­და. ეჩხუ­ბე­ბოდ­ნენ, რად გინ­და, სახ­ლს ხომ მა­ინც ვერ აა­შე­ნე­ბო. ისე მოხ­და, რომ კე­თი­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბის დახ­მა­რე­ბით სახ­ლს სა­ძირ­კვე­ლი ჩა­ე­ყა­რა და მშე­ნებ­ლო­ბაც და­ი­წყო. თამ­რი­კოს მამა, ბა­ტო­ნი კუ­კუ­რი, უზო­მოდ გა­ხა­რე­ბუ­ლი იყო ამ ამ­ბით.

– არაშენდაში ჩემს მეგობრებთან, სრულიად შემთხვევით აღმოვჩნდი. ეს სოფელი საგურამოდან ხუთი წუთის სავალზეა. პირველ რიგში, საგურამოსგან განსხვავებით, სიმშვიდემ მომხიბლა. ჩემთვის საგურამო ნაკლებად კომფორტულია დასასვენებლად იმიტომ, რომ ქალაქს წააგავს თავისი ცხოვრების წესით. ყოველთვის მინდოდა, სოფელი მქონოდა. ჯერ ერთი, ფოლკლორისტი ვარ და ჩემი პროფესიიდან გამომდინარე, სოფელი, გლეხები და მათთან ურთიერთობა მიყვარს. მერე, გვერდით გყავს ადამიანი, ვისაც აქვს რძე, ყველი, კვერცხი… ყველა პროდუქტი ბუნებრივი და ნატურალურია. დიდ სიამოვნებას მანიჭებს ასეთი სამეზობლო და ჩემთვის სულის მკვებავია ეს ურთიერთობები. მაშინ ვთქვი, ნეტავ როდესმე თუ მოვახერხებ, მსგავს ადგილზე პატარა ქოხი მქონდეს-მეთქი. სულ ცოტა ხანში ჩემი მეგობარი მირეკავს და მეუბნება, არაშენდაში ჩემ გვერდით ნაკვეთს ძალიან იაფად ყიდიანო. სასწრაფოდ ფული შევაგროვე მთელ სანათესავოში და ვიყიდე ადგილი, რომლისთვისაც ხუთი წელი ხელი არ დამიკარებია. იცინოდნენ, ეზო აქვს და ამით კმაყოფილდებაო…“ კითხვა განაგრძეთ ბმულზე.