„სოხუმი და მწერალი გურამ ოდიშარია განუყოფელია. ამბავი, რომელსაც ის ჰყვება, კადრებად მიჰყვება გონებას და მსჯელობის, ფიქრის შესაძლებლობას გაძლევს – რა დავუშავეთ ერთმანეთს და რისი შეიცვლა შეიძლება, თუნდაც 30 წლის შემდეგ.
– ომის პერიოდში, უამრავი ადამიანი გაერიდა. ზოგიც დარჩა. ჩვენ ვუმართავდით ხელს, საკვებით, შეშით, მორალურადაც… შემდეგ უკვე, როდესაც ქალაქის ბედი გადაწყვეტილი იყო. ისინი გვიცავდნენ და გვიფრთხილდებოდნენ – სულ უფრო ხშირად ვრცელდებოდა ამბავი – აფხაზმა გადამარჩინაო. მხოლოდ სოხუმში კი არა, ახალდაბაში, გაგრაში.
ასეთი ამბების შემდეგ, მაშინ ძალიან ცოტა ადამიანმა იცოდა, ომის დამთავრების შემდეგ უფრო გავრცელდა – დევნილები ერთმანეთს უყვებოდნენ. ომის შემდეგ, იუგოსლავიის ქვეყნებში, მონტენეგრო, სლოვენიასა და მსგავს ქვეყნებში მომიხდა ყოფნა და რაც მოვისმინე, იქ ადამიანებმა უფრო გაწირეს ერთმანეთი, გადარჩენის მაგალითებზე ძალიან ცოტა ყოფილა. რომ გადაწყდა, ხალხი ერთმანეთს მიჰყვა…“ კითხვა განაგრძეთ ბმულზე