“გჯერა ახლა, რომ წნევამ აუწია? უბრალოდ, დაეზარა” – სასულიერო პირები მამა სერაქფიმეს აკრიტიკებდნენ. ამის შესახებ მან ინტერვიუში ისაუბრა, რომელიც მოძღვართან „კვირის პალიტრამ“ ჩაწერა.
“1999 წელს უცებ ცუდად გავხდი, გულზე შემექმნა პრობლემები. მაღალი წნევა მაწუხებდა და სასწრაფოს ხშირი გამოძახება მიწევდა. შემდეგ დადგინდა, რომ ნევროზი მქონია. ახლობელმა მითხრა, ეკლესიაში იარე და უკეთ იქნებიო. ერთხელ, როცა ეკლესიიდან ვბრუნდებოდი, ისეთი ძლიერი გულის შეტევა მქონდა, აუტანელი იყო. სულ წამლებით დავდიოდი. ამის შემდეგ დავეცი მუხლებზე, ხელები აღვმართე ზეცისკენ და უფალს ვთხოვე დახმარება”, – იხსენებს მამა სერაფიმე.მიუხედავად იმისა, რომ ტაძარში მეგობრებს მიჰყავდათ და მოჰყავდათ, დადგა დრო, როცა თავად მივიდა. “ერთ დილას გამეღვიძა და როცა საათი ვიკითხე, 10-ის ნახევარი იყო. ავნერვიულდი, რადგან კვირას 09:30 საათზე წირვაზე უნდა ვყოფილიყავი. უცებ ჩავიცვი და გავიქეცი. სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ ეს იყო პირველი დღე, როცა საკუთარმა ფეხებმა მიმიყვანეს ეკლესიამდე და არავის დახმარება არ დამჭირვებია. ამის შემდეგ, შემოვიდა ჩემს გულში ღმერთი”, – ჰყვება მამა სერაფიმე.მასთან გასაუბრების შემდეგ, სურვილი გამიჩნდა, მეთქვა: “გმადლობ, უფალო, რომ მას შემახვედრე”.
– ქრისტე აღსდგა!
– ჭეშმარიტად აღსდგა! თქვენ და თქვენს მკითხველს მინდა მივულოცო აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაული. იხარეთ!
– მამაო, არამეულის შესწავლამ რატომ დაგაინტერესათ?
– მე წარმოშობით ასურელი გახლავართ. ამ სოფელში 2000 ასურელი ცხოვრობს, ამ სოფლის 99% ასურელია. 2006 წელს ასურელებმა ქართულ სამოციქულო ეკლესიას სთხოვეს, მათთვის წარმოშობით ასურელი წინამძღვარი დაენიშნათ. მე 2008 წელს ჩამოვედი უკრაინიდან, მანამდე კიევში ვმსახურობდი. ჩვენმა უწმინდესმა შემომთავაზა აქ ჩამოსვლა, მისი იდეა იყო, რომ წირვა არამეულ ენაზე აღმევლინა.
– ამბობენ, რომ შინაურ მღვდელს შენდობა არა აქვსო. თქვენს შემთხვევაში როგორაა?
– სწორს ამბობენ. ბევრჯერ ყოფილა, წირვა არ ჩამიტარებია ჩემი მდგომარეობის გამო და ამას მოჰყოლია ფრაზები: “გჯერა ახლა, რომ წნევამ აუწია? უბრალოდ, დაეზარა” და ასე შემდეგ. როცა რომის პაპთან ვიგალობეთ, სამწუხაროდ, ამისთვისაც ბევრი სასულიერო პირი მაქილიკებდა.
– ეგ საპატრიარქოსთან შეთანხმებით იყო?
– დიახ, მისი ლოცვა-კურთხევით, უწმინდესი თავადაც ბრძანდებოდა იქ.
– თქვენ ხშირად გიწევთ ქვეყნიდან გასვლა და ამან შეიძლება შური აღუძრას სხვებს…
– ყველაფერი შესაძლებელია. ვის რა ბუნება აქვს, ის ბუნება ამოძრავებს. არ გამოვრიცხავ, ეს ყველაფერი ამიკრძალონ კიდეც.
– მაინც რაღაცნაირად სკანდალებთან ასოცირდებით, ჯერ რომის პაპი, მერე “უცნობი”, შემდეგ ლუჟკოვი…
– რამდენიმე სასულიერო პირმა დამცინა კიდეც, მოდი მე ბანს მივცემო, და ასე შემდეგ. გამოჩენა აღარც მინდოდა. როცა რომის პაპთან ვიგალობეთ, ლამის ჯვარს მაცვეს, ერეტიკოსთან იგალობაო, ანათემას უნდა გადაეცესო… ეს ძლივს გადავიტანე, ძალიან ვინერვიულე. არ მინდოდა გამოჩენა. ისევ უწმინდესი დამეხმარა მდგომარეობიდან გამოსვლაში, ყოველთვის მხარში მიდგას. ერთადერთი ადამიანია, რომელიც არ მტოვებს. უწმინდესი ძალიან მიყვარს, მართლაც მამაა ჩემი, საერთოდ, მთელი ერის. დღეს რომ აქ ქრისტეს ენაზე ტარდება წირვა, მხოლოდ და მხოლოდ მისი დამსახურებაა.
გიასთან ერთად რომ ჩავწერეთ გალობა, დედა ღვთისმშობლის მარხვა იყო და ისევ ლანძღვის კორიანტელი წამოვიდა. მაშინ ვთქვი, ცოტა ხნით გავერიდები, აღარ გამოვჩნდები-მეთქი. ესეც კი უკუღმა გაიგეს, მამა სერაფიმემ საქართველო დატოვა, მამა სერაფიმე გადავიდაო… არსად არ გადავალ, არსად არ მივდივარ. შეიძლება უკვე პენსიის დროც მომიახლოვდეს, შეიძლება მომიახლოონ კიდეც, მაგრამ აქაურობას არასოდეს დავტოვებ!
– როგორი მამაა მამა სერაფიმე თავისი შვილებისათვის, თუ ახერხებთ ხშირად მათთან ყოფნას?
– ხშირად ვერ ვახერხებ. რა თქმა უნდა, როგორც ყველა მამას, მეც ძალიან მიყვარს ჩემი შვილები, მაგრამ ამავე დროს ჩემი სულიერი შვილისათვის უფრო მეტად დავხარჯულვარ, ვიდრე ღვიძლი შვილებისათვის. მათ არაფერში ვზღუდავ, არასოდეს მითქვამს მათთვის, რომ შარვალი ან მოკლე კაბა არ ჩაიცვან. ვეუბნები, ეს ჩემთვის მიუღებელია და დანარჩენი შენ იცი, შვილო. ეცადე, ისე იცხოვრო, რომ შენს თავთან არ შეგრცხვეს-მეთქი. სამი ქალიშვილის მამა ვარ. ჩემი უფროსი ქალიშვილი მას შემდეგ არ მინახავს, რაც ის 4 თვის იყო. მას დაბადებიდან აქვს სენი. სულ ვლოცულობდი, რამენაირად გამოსულიყო კავშირზე… არ გამოდიოდა, მეტიც, ბავშვმა იცოდა, რომ მე ცოცხალი არა ვარ”
წყარო – “კვირის პალიტრა”