პოლიტიკის ანალიტიკოსი გია ხუხაშვილი სოციალურ ქსელში წერს:
“როგორც ყოველთვის, ვისმენთ ორ ნახევარ-სიმართლეს ორივე მხრიდან.
მე, როგორც ამ პროცესების მონაწილე, შევეცდები მოგიყვეთ, თუ რა ხდებოდა ბადრისა და სააკაშვილს შორის: სააკაშვილი თვლიდა, რომ ბადრი გირგვლიანის თემას პოლიტიკურად იყენებდა ხელისუფლების წინააღმდეგ.
რუხაძე მართალს ამბობს, რომ შედგა შეთანხმება მათ შორის. თუმცა, არა ტელევიზიის რკინიგზაში გაცვლის თაობაზე, არამედ ერთობლივი კომპანიის შექმნაზე, რომელშიც ხელისუფლება ჩადებდა რკინიგზას, ხოლო ბადრი მაგთის საკონტროლო პაკეტს და ტელევიზიას. სულ 3 მილიარდიანი კონტრაქტი იდებოდა, რომელშიც იმედის წილი 400 მილიონს შეადგენდა.
ეს თემა ბადრიმ ჩემთან განიხილა. რაზეც ვუთხარი, რომ არ ვურჩევდი ამის გაკეთებას რიგი, მათ შორის პირველ ყოვლისა სახელმწიფო ინტერესებიდან გამომდინარე – არ შეიძლებოდა რკინიგზა, როგორც სტრატეგიული აქტივი ჩვენი გეო-პოლიტიკური ფუნქციიდან გამომდინარე, მთლიანად კერძო მფლობელობაში გადასულიყო.
ბადრიმ ეს გარიგება, რომელიც უკვე პრაქტიკულად ფინალურ ეტაპზე იყო გასული, ჩაშალა. მიშამ ჩათვალა, რომ ეს ომის გამოცხადებას ნიშნავდა და დაიწყო კიდეც ომი. ამიტომ, როდესაც მიშა და მისი მოწმეები ბადრის აკავშირებდნენ და აკავშირებენ რუსეთთან, ეს არის ცინიზმი, რადგან თვითონ შესთავაზეს პარტნიორობა “რუსეთის კაცს”.
ბადრი ნამდვილად მოკლა იმ პროცესმა, რაც მოჰყვა ხელისუფლების მხრიდან მის წინააღმდეგ წარმოებულ ბინძურ პროპაგანდისტულ ომს, “სახელმწიფო გადატრიალების” საქმის აღძვრით, რომლის ფიგურანტი მეც გახლდით. ხომ არ იცით, რა ბედი ეწია ამ საქმეს?!
თარგამაძე სწორად მოიქცა, როდესაც არ გაუშვა ის ჩანაწერი, რადგან ხელისუფლებამ ისიც თავის სასარგებლოდ გამოიყენა.ომის მიმდინარეობის პერიოდში რუხაძე არსად გამოჩენილა ბადრის მხარეს. მეტიც, ვეჭვობ მას საკმაოდ “თბილი” ურთიერთობები ჰქონდა მაშინდელ ხელისუფლებასთან. მაგალითად, ჩვენი ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, ცდილობდა ჩემთან “დაელაგებინა” გიგი უგულავას, როგორც “კარგი ბიჭის” თემა. მეტს ახლა აღარაფერს ვიტყვი…შეიძლება, ეს თემა ახლა არ არის ასე მნიშვნელოვანი, მაგრამ თუ ვინმეს აინტერესებს, ჯობია სიმართლე იცოდეს, ვიდრე ის, რასაც თავს გვახვევს ერთი, თუ მეორე მხარე,” – წერს გია ხუხაშვილი.