დმანისისა და აგარაკ-ტაშირის მთავარეპისკოპოსი ზენონ იარაჯული სოციალურ ქსელში პოსტს აქვეყნებს:
“ადამიანი სამყაროს ყველაზე მტკივნეული და ამავე დროს ყველაზე დიდებული საიდუმლოა. იგი ერთდროულად ატარებს მარადიულობის წყურვილსა და მოკვდავობის ტკივილს.
ყოველი ადამიანის გულში უხილავად იწერება საკუთარი ეპოქა: სიყვარული, რომელიც სიცოცხლეს ანათებს და ტკივილი, რომელიც სულს სიღრმეს აძლევს. ადამიანი მხოლოდ ისტორიის მონაწილე არ არის; იგი თავად არის ცოცხალი ისტორია, სადაც დრო, მეხსიერება, სინდისი, იმედი და მარტოობა ერთ არსებად იყრის თავს.
მისი ტრაგიზმი იმაში მდგომარეობს, რომ უსასრულობისთვის შექმნილი არსება საზღვრულ სამყაროში ცხოვრობს. ხოლო ყველაზე დიდი დრამა ის არის, რომ ზოგჯერ მთელ სამყაროს უსმენს, მაგრამ საკუთარი სულის ხმა ეკარგება.
და მაინც, სწორედ აქ იწყება მისი სიდიადე: ადამიანს შეუძლია ტკივილშიც შეინარჩუნოს სინდისი, დაცემაში-ღირსება, სიბნელეში-სინათლის ძიება. მისი სიდიადე უცოდველობაში კი არა, დაცემის შემდეგ წამოდგომაში, სიძულვილის შემდეგ პატიებაში და გაუცხოების შემდეგ სიყვარულის დაბრუნებაში ვლინდება.
ამიტომ ადამიანი მხოლოდ სუსტი და მოკვდავი არსება არ არის. იგი ტრაგიკული სიდიადეა, რომელიც დროებით სამყაროში მარადისობის კვალს ტოვებს.
ელინური ტრადიცია ადამიანს ხედავს როგორც გაორებულ არსებას, ხოლო ქრისტიანული ანთროპოლოგია ამ დრამას კიდევ უფრო ღრმა მნიშვნელობას ანიჭებს: ადამიანი ღვთის ხატად შექმნილი პიროვნებაა, რომელიც ხშირად საკუთარ პირველსაწყისსა და ღვთაებრივ წყაროს შორდება.
პატრისტიკული ხედვით, ადამიანის ტრაგედია თავისუფლების გარეშე არ არსებობს, რადგან სწორედ თავისუფლება აძლევს მას როგორც სიყვარულისა და ჭეშმარიტების, ისე გაუცხოებისა და თვითგანადგურების შესაძლებლობას. ამიტომ ადამიანის დრამატიზმი თავისუფლების დრამაცაა.
თანამედროვე სამყაროში ეს დრამა კიდევ უფრო მძაფრდება, როცა ადამიანი მხოლოდ ფუნქციად და სისტემის ნაწილად აღიქმება; აქვს უამრავი ინფორმაცია და კომუნიკაციის საშუალება, მაგრამ აკლია გულისხმისყოფა და ნამდვილი ადამიანური თანაზიარება.
ქრისტიანული ანთროპოლოგიის მიხედვით, ადამიანის ტრაგედია საბოლოო განაჩენი არ არის, რადგან მისი ღირსება დაცემის შემდეგაც დაბრუნებისა და გარდაქმნის უნარში ვლინდება. ამიტომ ადამიანის დრამატიზმი მხოლოდ სისუსტის ნიშანი კი არა, მისი სიდიადეცაა, რადგან მხოლოდ უსასრულობისთვის შექმნილ არსებას შეუძლია ასე ღრმად იტანჯოს, ეძებოს ჭეშმარიტება და მარადისობისკენ ისწრაფოდეს.
როგორც ანტიკური ფილოსოფია, ისე ეკლესიის მამები სახელმწიფოსა და საზოგადოების საფუძვლად ადამიანის შინაგან თავისუფლებას, გონიერებასა და პასუხისმგებლობას მიიჩნევდნენ. ორივე ტრადიცია ხაზს უსვამდა, რომ სამართლიანი სახელმწიფო და საზოგადოება მხოლოდ მაშინ არსებობს, როცა ადამიანი ძალით კი არა, სინდისითა და საერთო სიკეთის განცდით ცხოვრობს.
დღეს ჩვენ გვჭირდება სიმშვიდის, სიმტკიცისა და გონიერების ენა, რადგან ყველაზე დიდი ძალა არა დაპირისპირებაში, არამედ ერთმანეთის ღირსების შენარჩუნებაში ვლინდება. სიტყვას შეუძლია არა მხოლოდ აზრის გამოხატვა, არამედ ადამიანის ტკივილის გამძაფრება ან შემსუბუქება.” – წერს მთავარეპისკოპოსი ზენონ იარაჯული.