როგორია ბავშვების ცხოვრება ემიგრაციაში, როგორ ადაპტირდებიან განსხვავებულ კულტურებში და როგორი განათლების სისტემა ხვდებათ ევროპაში?
ამ თემაზე ესაუბრა „ბათუმელები“ ზურა ქათამაძეს, რომელსაც 14 წლის ასაკში მოუწია მშობლიური ქალაქის დატოვება.
ახლა ის ესპანეთში, ბარსელონაში ცხოვრობს და უკვე კატალონიის პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში სწავლობს.
„როცა ქვეყნის დატოვება გიწევს, ცხადია ყველაზე მეტად გიჭირს მეგობრების დატოვება და ჩემთვისაც ასე იყო. ყველაზე მეტად კი, რის გამოც განიცდის დისკომფორტს, განათლების განსხვავებული სისტემაა.
მით უმეტეს, როცა იმ ენაზე უნდა ისწავლო, რომელიც არ იცი. ამ დროს სტრესს იწვევს ის, რომ ჰაისქულში გადადიხარ, სადაც ნიშნებს დიდი მნიშვნელობა აქვს. შენ კი ახლა სწავლობ ენას და სწავლების სისტემაც უცხოა შენთვის“-გვეუბნება ზურა.
მისი თქმით, ევროპული განათლების სისტემა არ არის აგებული „წაიკითხე-მოყევის“ მოდელზე. „არც კი იციან რას ნიშნავს გაკვეთილის მოყოლა“- გვეუბნება ზურა.
ევროპული განათლება უპირატესობას ანიჭებს წაკითხულის გააზრებას და კრიტიკულ აზროვნებას, რასაც ზურას თქმით, ქართულ სკოლაში ნაკლები ყურადღება ექცევა.
ახალი და უცხო გარემოს მიუხედავად, ზურამ ძალიან ბევრი იშრომა. ისე იშრომა, რომ სკოლაც დაასრულა ესპანეთში და ახლა უნივერსიტეტში მექანიკურ ინჟინერიას სწავლობს.
უფრო მეტიც, ზურას ისე კარგად აუთვისებია კატალონიური ენა, რომ სკოლიდან უკავშირდებიან და მოსწავლეების მომზადებასაც სთავაზობენ მათემატიკასა და ქიმიაში.
„საქართველოში სულ ხანდაზმული მასწავლებლები მყავდა, აქ კი ძალიან ბევრი ახალგაზრდა მასწავლებელია. კაცი მასწავლებლებიც ბევრი მუშაობს სკოლაში.
თვალშისაცემია მოსწავლეებსა და მასწავლებლებს შორის ურთიერთობაც. უფრო უშუალოა, ვიდრე საქართველოში. აქ შეგიძლია მასწავლებელს სახელით მიმართო, ეს ნორმალურია და თავიდან მიკვირდა ძალიან“-გვეუბნება ზურა.
თქვენს მომავალს საქართველოში ხედავთ? – ვკითხეთ ზურას.
არ ვიცი დავბრუნდებ თუ არა საქართველოში, რადგან ჯერ მხოლოდ სწავლაზე ვფიქრობ და უფრო გრძელი გეგმები ჯერ არ მაქვსო, – გვიპასუხა.
თუმცა ისაუბრა იმ შიშებზე, რაზეც ბევრი საუბრობს საქართველოში, – ახალგაზრდების ქვეყნიდან გადინებაზე.
„მე უფროს ასაკში წამოვედი ქვეყნიდან, ენაც ვიცი და ქართული იდენტობაც უფრო გასაგებია ჩემთვის, მაგრამ ჩემი ძმა, 6-7 წლისაა და შესაძლოა მისთვის უფრო სხვანაირად იყოს მომავალში.
თუმცა ჩემს ოჯახში ყველა ქართულად ვსაუბრობთ, ქართულ კერძებს ვამზადებთ, ქართულ ეკლესიაში დავდივართ, ქართულ არხებსაც ვუყურებთ და მშობლიურ გარემოსთან ასე ვინარჩუნებთ კავშირს.
მაგრამ ბევრი ისეთიც მინახავს, ვინც არ ასწავლის შვილს ქართულს, არ აინტერესებს დაავიწყდებათ ბავშვებს ენა თუ არა. არ მომწონს, მაგრამ ასეც ხდება. თუ მშობელი არ ასწავლის შვილს სამშობლოს სიყვარულს, ბავშვსაც გაუჭირდება ფესვებთან დაბრუნება.
აქ ძალიან ბევრი ბავშვია და უმრავლესობა 10 წლამდეა. არიან აქ დაბადებულებიც.
ისეთი ბავშვებიც ვიცი, ვინც ზაფხულს საქართველოში ატარებს, მაგრამ, ბევრი აქ რჩევა, როცა აქაურ მეგობრებს იჩენენ და ეჩვევიან გარემოს.
რა თქმა უნდა, მაინც შემაწუხებელია ემიგრაცია, მით უმეტეს მაშინ, როცა ახალი თაობა გადის ქვეყნიდან და აღარ ბრუნდება. მეც მწყდება გული, რადგან იცლება საქართველო.
მეც მენტარება ხოლმე. როცა სადღაც ქუჩაში ქართულად ლაპარაკი ჩამესმის მახსენდება და რაღაცნაირად, ნოსტალგიურია ეს ყველაფერი“-ამბობს ზურა.