ბლოგერი შოთო სიხარულიძე სოციალურ ქსელში ემოციურ პოსტს აქვეყნებს.
„უშენოდ მოსული ახალი წელი ვერასოდეს იქნება ჩემთვის ხალისიანი არ მეხალისება, არც ხასიათი მაქვს!!!! ალბათ ვერც მექნება ვერადროს შენ წამოგყვა ჩემი სიხალისე ალბათ ძალიან წამეჩუბებოდი ეხლა, რომ ესე არ შეიძლება და მე ასე არ უნდა ვთქვა🖤 და ის შეიძლება? უშენოდ ვიყო? ჩემი ერთადერთი საუკეთოსო იყავი!!!! რომელიც გულს ამოიღებდა ყველასთვის მის ირგვლივ შენნაირი ადამიანები არ მეორდებიან!!!! შენი ღიმილი ნამდვილი იყო ნამდვილი!!! ეს ჩემი ფოტოები გიყვარდა განსაკუთრებულად ხოდა დავდე შენზე ამ ტექსტით…. უკვე მეხუთედ უჩვენოდ მოსული ახალი წელი.. რა ბედნიერები ვყოფილვართ ხუთი წლის წინ მე და შენ..! გილოცავ ჩემო დარდო და ტკივილო…
(((როგორი ტკბილი ფორთოხალი ყოლია მზესო, ” შოთო სიხარულიძე ყოფილა ჩუმი” დარდის “ჩუმად” მატარებელიო ასე ამბობენ ყოველი წლის 9 იანვარს ჩემზე…)))))
შენ ჩემი შთაგონება ხარ, – ჩემი გულის და კომპიუტერის ეკრანის ბინადარი. მოწყენილობის ხანს შენს სურათს ვხსნი, ხან ვაფერადებ, ხან ვამუქებ, ხან ვაღიავებ, ”ვკროპავ” და ასე უსასრულოდ, ისევე როგორც , მაშინ, იანვარში.
შენ ყველაზე დიდი სიგიჟე ხარ ჩემი, ჩემი ყველაზე დიდი ”ავადმყოფობა” ხარ.
5 წლის წინანდელივით, სიამოვნებით მოგიქცევდი მკლავებში, მოვუსმენდით ტომ ვეიტსს და ისევ გეტყოდი, ნოტრ–დამ–დე–ფლერის ფურცელზე მიწერილ ერთადერთ სიტყვას: ”მიყვარხარ!”
ახლა ვერც მეგობრების ნათქვამი მოარული ფრაზები მიშლის ხელს შენი მონატრება ინტენსიურად განვიცადო, ვერც – იმის გაცნობიერება, რომ ჩემში მფლობელის ინსტინქტი იღვიძებს.
”ადამიანები სურვილების წყალობით ვგრძნობთ თავს ცოცხალ არსებებად” – პარადოქსია, 5 წელიამარტო ვარ,
5 წელია შენი წერილი არ მაღვიძებს,
5 წელია სიგიჟემდე მენატრები,
5 წელია, არ მესალმები,
5 წელია, უიმედოდ მესიზმრები,
5 წელია მარტოობას ვეგუები,
5 წელია, დავკარგე სიმშვიდე,
5 წელია ვეღარ გეფერები,
5 წელია, უხალისოდ ამოდის მზე,
5 წელია გარშემო ყველაფერი სიცივეს გამოსცემს,
5 წელია უღიმღამოდ ვიღვიძებ და ვიძინებ,
5 წელია დავცარიელდი,
5 წელია, გაბმულად ვფიქრობ შენზე,
5 წელია, შენს გაღიმებას ველოდები,
5 წელია, იდიოტზე უფრო იდიოტივით ვიქცევი,
5 წელია, შენი სუნთქვის მოსმენის იმედით ვიძინებ,
5 წელია უფროდაუფრო მეწურება შენი დავიწყების იმედი,
5 წელია, ყველა დეტალს ვიხსენებ და ვწერ, ვწერ შენზე..
5 წელია (ან უფრო მეტიც), გეჯავრები , არ ვიცი რატომ ან რისთვის, შესაძლოა მართალიც ხარ… (((თავს ვიტყუებ ვწერ არ ვიცი რატომ რისთვის მეთქი მაგრამ ვიცი უშენოდ რომ ვსუნთქავ და შევძელი ცხოვრება მაგიტომ….)))
5 წელია, პარალელურად მივდივართ, მაგრამ მაინც მჯერა, შენს სულს ერთხელაც გადავკვეთავ.. ჩემო ვანილის პონჩიკო მე შენთან ყოფნის სურვილი მკლავს…..“, – აღნიშნულია პოსტში.