სოხუმელი ისტორიკოსის კახა კვაშილავას ოკუპირებულ რეგიონზე მოგონებები და კვლევები ბევრისთვის ცნობილია. დევნილობის შემდეგ, ქართველის ისტორიკისოს ბებია, რომელიც კრასნოდარის ერთ-ერთ სტანიცაში დაბადებული ყუბანელი კაზაკი იყო, რეგიონში დარჩა… ომის დასრულების შემდგომმა, უმძიმესმა პერიოდმა, რომელიც ტყვიების ზუზუნზე არანაკლებ საშინელი იყო, მის თვალწინ ჩაიარა.
თუმცა, გაქართველებულ რაისას წამოსვლაზე მაინც არ უფიქრია, პირიქით, იმედს არ ჰკარგავდა, რომ ერთ დღეს ყველაფერი დასრულდებოდა და მისი მონაგარი შინ დაბრუნდებოდა. ისტორიკოსი, პერიოდულად, თავისი ოჯახის უმძიმეს ეპიზოდებს გვიზიარებს.
„ოკუპირებულ აფხაზეთში ჩარჩენილ და აწ უკვე გარდაცვლილ ბებიასა და ბაბუას წერილებს ვკითხულობ… მიუხედავად იმისა, რომ „წითელი ჯვრის“ მეშვეობით აგზავნიდნენ (იშვიათი გამონაკლისის გარდა), რომლებსაც სეპარატისტთა უშიშროება კითხულობდა, მაინც ახერხებდნენ გადმოეცათ მათი უმძიმესი და უნუგეშო ყოფნა, ცხოვრება.
ვკითხულობ და გული მეწვის… ხომ წაკითხული მაქვს, როცა მივიღე, მერეც, მაგრამ ტკივილი მაინც არ ატროფირდა, პირიქით – უფრო მწარეცაა, მგონი. განაგრძეთ კითხვა